Λεξικό
Σέρσης
Α’ έπος
Ο Σέρσης είναι χαρακτήρας του βιβλίου του ΦΖΜ “Φανίστικη Μυθολογία“, γιατί σε μία μυθολογία για παιδιά και για ενήλικες, υπάρχουν δεκάδες χαρακτήρες.
Ο Σέρσης ήταν αρχηγός σε ένα κύκλωμα ληστών, που συνδέεται άμεσα με τις ιστορίες του διδύμου των Κλεφτών (Άνδρας & Γυναίκα Κλέφτης).
Το κύκλωμα στο οποίο ηγούταν, είχε σαν βάση του μία Αιγυπτιακή Πυραμίδα, η οποία εσωτερικά μόνο αρχαία Αιγυπτιακή Πυραμίδα δεν ήτανε. Δεν ήταν αρκετά γνωστοί σαν κλέφτες (ή ακόμα και δολοφόνοι) στο κοινό, όμως από αυτή τη δουλειά είχαν πάρει πολλά χρήματα.
Σε μία τέτοια δουλειά όμως, αντίπαλός σου δεν είναι μόνο ο νόμος, αλλά και όλοι οι άλλοι παράνομοι τους οποίους γνωρίζεις, μπορούν να σε καταστρέψουν. Ναι, ακόμα και ένα ολόκληρο κύκλωμα, ποτέ δεν κατάφερε να βρει το δίδυμο των κλεφτών και να τους βγάλει από τη μέση. Γνώριζαν μόνο την ύπαρξή τους, κάτι που δεν ήταν αρκετό.
Έτσι μία μέρα, ο άνδρας και η γυναίκα Κλέφτης μπήκαν μέσα διακρητικά. Ίσως και να προσποιηθήκαν πως τάχα μου ήταν μέλη του κυκλώματος. Δεν έχασαν χρόνο, και έτσι μπήκαν στο λημέρι όπου σύχναζε ο Σέρσης. Ο άνδρας Κλέφτης, μιας και ήταν και ο αρχηγός της αστυνομίας, είχε ειδοποιήσει άνδρες να έρθουν. Και στην προσπάθεια του Σέρση να αποφύγει τις επιθέσεις των αστυνόμων, το δίδυμο των Κλεφτών κατάκλεβε το θησαυροφυλάκιο της πυραμίδας.
Λένε, πως μία σφαίρα βρήκε στην καρδιά τον Σέρση, όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αφού ο Σέρσης το έσκασε από τη φυλακή (Είτε δεν τον έπιασαν καν), και συνάντησε κάποιον με το όνομα “Μαύρος Πύργος“. Με μία ανταλλαγή, ο Σέρσης πήρε το δαχτυλίδι του ΦΖΜ. Κανείς δεν ξέρει τί του κόστισε κάτι τέτοιο. Με τη βοήθεια του δαχτυλιδιού, ο Σέρσης πήγε στον άνδρα Κλέφτη για την παλιά του εκδίκηση… Να και το αντίστοιχο χωρίο του βιβλίου:
“Ήταν ένα άλλο κύκλωμα. Ένα κύκλωμα, που ζούσε σε μία αιγυπτιακή πυραμίδα. Τους είχαν πιάσει όλους, όταν τους αποκάλυψαν οι κλέφτες, καθώς έσπασαν και διέλυσαν την πυραμίδα. Βλέπετε, πριν καιρό, τους είχαν κάνει μία επίθεση και τους αποκάλυψαν.
Ο αρχηγός τους, Σέρσης, επέζησε και βρήκε άλλους στρατιώτες ώστε να πάρει εκδίκηση.
Βλέπετε… τους έκλεψαν κιόλας. Όχι μόνο τους αποκάλυψαν.
Η μάχη άρχισε. Το σκήπτρο είχε όλη του τη δύναμη μαζεμένη.
Ο Σέρσης όμως, είχε βρει κάτι. Το δαχτυλίδι του ΦΖΜ. Κανείς δεν ξέρει πού ή πότε, όμως λένε πως του το έδωσε κάποιος με το όνομα
<< Μαύρος πύργος >>.
Το σκήπτρο φυσικά είναι ισχυρότερο, όμως, το χρησιμοποιεί σωστά;
Η μάχη ήταν επική: Ο Άντρας κλέφτης, δεν ήταν χαζός. Μπορούσε να δει ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα κέρδιζε. Υπήρξε στο παρελθόν ο πιο ισχυρός κλέφτης, αλλά συνέβησαν άτυχα γεγονότα. Σκεφτόταν ταυτόχρονα, και πως μπορεί να χάσει. Μάχες έχουν χαθεί, από αυτούς που τις δημιούργησαν. Από αυτούς, που το “παιχνίδι” ήταν δικό τους.
Γιατί; Μόνο γιατί πίστευαν πως θα κέρδιζαν. Όμως, ο ΦΖΜ έχει φτιάξει έναν νόμο: Δεν τα παρατάμε. Και δεν υπήρχε περίπτωση, ένα δημιούργημα του ΦΖΜ, να τον αψηφήσει. Σηκώθηκε, με όση δύναμη του είχε απομείνει. Έριξε ένα κύμα μαγείας, που έσπρωξε τον Σέρση προς τα πίσω.
– Χα, χα, είπε ο Σέρσης, πιστεύεις πως θα με κερδίσεις; Έχω αυτό που έκανε τον ΦΖΜ ό,τι είναι. Δε θα κερδίσεις. Παραδώσου!
Δεν ακούστηκε τίποτα. Σιωπηλός, ο κλέφτης κοίταξε. Η σιωπή του, ήταν εκκωφαντική. Έγινε μία παύση. Οι δύο αντίπαλοι, κοιτάχτηκαν.
– Τελείωσε ο χρόνος! Είπε ο Σέρσης. Αντίο! Αλλά… Ξέρεις κάτι; Ας πεθάνεις πολεμώντας. Θα σε πολεμήσω με κλειστά τα μάτια. Είπε, έκλεισε τα μάτια του και εκτόξευσε ένα βέλος λευκής μαγείας. Χτύπησε τον κλέφτη στην καρδιά.
– Τί συμβαίνει; Είπε έξαλλος ο Σέρσης. Δεν μπορώ να κουνηθώ!
– Πώς μπορείς να μη σκέφτεσαι καθόλου; Είπε ο κλέφτης. Ήρθες να πολεμήσεις με κάτι που δεν ξέρεις τη μαγεία του. Ο ΦΖΜ, την απορρόφησε όλη. Και μόνο που βρήκες αυτό το λίγο, είσαι τυχερός!
– Όχι… Είναι… ΑΔΥΝΑΤΟ! Σε καταρράζομαι… Θα πεθάνεις άδοξα!
Με ένα ξόρκι, ο κλέφτης έκανε τον Σέρση να πεθαίνει σιγά σιγά.
Τα τελευταία του λόγια, ήταν:
<< Άδοξα… Τ’ ακούς; Άδοξα! >>. Με όση δύναμη του είχε απομείνει.
Ένιωσε ο κλέφτης, το σώμα του να αδειάζει. Τί ήταν άραγε αυτό το
“Βέλος”;
Ο Άντρας κλέφτης, αποδυναμώθηκε. Κατάφερε να σκοτώσει τον Σέρση, όμως δεν μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα…
Το Α’ έπος, φτάνει στο τέλος του. Πλησιάζει όμως και άλλο τέλος. Πολλοί θα γνωρίσουν το τέλος τους…“
